Ik was al eens mee geweest op een retraite van een vriendin en had zelfs wel eens gezocht naar een yoga retraite in Oostenrijk, omdat Oostenrijk voor mij als thuis voelt. Ik had nog niet gevonden wat ik zocht.
En toen verscheen er een advertentie van JustNik op Instagram.
Niet alleen Oostenrijk en yoga spraken me aan, maar ook de woorden hoogbegaafd en hoogsensitief. Twee eigenschappen waarin ik mezelf herken. Ik klikte vrijwel direct door naar de website en plande een kennismakingsgesprek met Nikki. Ik vind het belangrijk om een goed gevoel te hebben bij de organisator, zeker omdat een retraite persoonlijk en kwetsbaar is.
Na het gesprek besloot ik dat ik dit zou onthouden voor volgend jaar. In juni zou ik op vakantie naar Oostenrijk gaan, dus om dan binnen een maand weer te gaan vond ik wat overdreven.
De eendaagse retraite die alles in beweging zette
Een paar weken later zag ik dat JustNik een eendaagse retraite in Scheveningen organiseerde. Die boekte ik vrijwel meteen. Ik wilde graag ervaren wie Nikki is en of haar manier van begeleiden bij mij past. Die dag bracht me een inzicht dat me nog steeds is bijgebleven.
We wandelden door de duinen en ineens dacht ik: waarom heb ik hier eigenlijk een retraite voor nodig? Scheveningen ligt nog geen uur rijden van mijn huis. Waarom besluit ik niet gewoon zelf om op een willekeurige zondag de duinen in te gaan? Of om een yogales te volgen? Of ergens rustig een kop thee te drinken?
Vaak wacht ik op een vakantie of een vrij weekend. Dát is het moment om rust te nemen. Alsof het dan wél oké is om alleen naar het strand te gaan. Terwijl juist die kleine momenten tussendoor misschien wel het grootste verschil maken.
Sinds die dag probeer ik daar bewuster mee om te gaan. Niet altijd succesvol, maar wel vaker.
Waarom juist nu?
Ondertussen gebeurde er veel. Ik werkte maandenlang toe naar de publicatie van mijn nieuwe boek. Ik hoorde dat mijn contract bij mijn baan in loondienst niet werd verlengd. Kort daarna overleed mijn opa. Alles kwam in een paar weken samen.
Toen zag ik een oproep van Nikki. Ze zocht iemand die tijdens de retraite zijn ervaring wilde delen met blogs. Opeens dacht ik: dit is het moment. Ik was toe aan vakantie en ja, dat ben je eigenlijk altijd. Er écht even uit.
Rust verdienen
Rust voelt vaak als iets wat ik eerst moest verdienen. Alsof het pas mag als ik X, Y én Z heb gedaan en misschien nog wel meer. Ik vond dat ik het had verdiend om nog een vakantie te hebben. Al eens eerder heb ik ervaren hoe fijn het is om echt ruimte te maken voor mezelf. Even geen agenda, niet na hoeven te denken over wat ik drie keer per dag wil eten.
Daarnaast spreekt de kleinschaligheid me enorm aan. Ik merk dat ik in kleinere groepen sneller mezelf ben en minder snel overprikkeld raak. En het idee om een week door te brengen met mensen die hoogbegaafd of hoogsensitief zijn, voelt vertrouwd. Dat merkte ik al gauw in de groepsapp. Er ontstond al snel herkenning en verbinding.
Mijn verwachting
Ik ga er open in. Ik verwacht niet dat mijn leven na die week compleet anders is of dat ik iets heb ‘opgelost’. Er komt vanzelf een inzicht. Het is vooral het verder onderzoeken hoe het is om gewoon even te zijn en niets te hoeven.
En misschien is dat wel de keuze die ik veel vaker mag maken. Niet alleen tijdens een retraite, maar ook gewoon thuis.
Volg Simone’s reis
Simone gaat in juli mee op de actieve retraite voor hoogbegaafden en hoogsensitieve mensen in Oostenrijk. Ze schrijft tijdens en na de reis over haar ervaringen. Benieuwd of zo’n retraite ook iets voor jou is? Plan een vrijblijvend kennismakingsgesprek met Nikki.
